غزل شمارهٔ ۲۹۶

برداشت: آوازه و حیثیت عاشقان به خاطر طبع آتشین تو آسیب دیده است. ای جان عاشق، بی‌رحمانه بر جان خود آسان بگیر و آرامش خود را به من منتقل کن.

برداشت: دیگر بس است شور و نشاطی که به پا می‌کنی و خون ناحق را می‌ریزی، زیرا از بس شکار کرده‌ای، تجهیزات و زین اسب تو فرسوده و خسته شده‌اند.

برداشت: ای ایمان و اعتقاد کم شده است به خاطر آن زلف درهم وارفته، و قد زیبای دیگران خمیده شده در مقابل قامت چابک تو.

برداشت: دل من را ناگهان بردی و در زلف‌های خود پنهان کردی. روزی نگفتی که ای فلانی، حالا دل غمگین تو کجاست؟

برداشت: ای اسب جدایی، من نوشیدنی را با زهر مخلوط کرده‌ام و روزهایم به شب بدل شده است، به خاطر آن ناز و بی‌پروا بودن تو.

برداشت: پرندگان و ماهی‌ها در کشور خود راحت و آسوده زندگی می‌کنند، اما من احساس تنهایی می‌کنم. همه چیز برای دیگران فراهم است، اما فقط تو را از دست داده‌ام.

برداشت: دل من بدون دلیل ناپدید شده است، چراغ را خاموش کن و دل را جستجو کن. وقتی دل را پیدا کردی، زبانت را باز کن که دل من به شدت دچار درد و زحمت شده است.

برداشت: دل خستگان را بدون درخواست، مانند کسی که از لبی محروم باشد، تریاک می‌دهی. این عجیب است که خاقانی به خاطر تریاک تو به این حال درآمده است.