غزل شمارهٔ ۲۹۴

برداشت: تو نمی‌دانی که برای وفای خودم چه کارهایی کرده‌ام، خدا می‌داند که چقدر از آزارهای تو رنج برده‌ام.

برداشت: به کوچه و محله‌ام سری بزن، نگاهی به من بینداز تا ببینی چه بر من گذشته و چه چیزی برای تو در بر دارد.

برداشت: با وجود اینکه از غم تو خسته‌ام، اما هنوز با عشق تو پیوند دارم. دل‌ام را از این پیوند جدا نکردم تا وفای تو را به یاد داشته باشم.

برداشت: دل تو از محبت پر شده و غم من بیش از حد طاقت من شده است. نمی‌دانم چه کنم وقتی که این قضا و سرنوشت برای من نوشته شده است.

برداشت: هرگاه دنیا به ویژگی‌ها و آثاری که از عشق و وصالت می‌رباید، متکی نباشد، هیچ‌کس در سختی‌ها و مصایب تو نمی‌تواند ادعای آسایش و سلامت قلبش را بکند.

برداشت: من تصمیم دارم که به خاطر تو جانم را فدای تو کنم و این را در دنیا به همگان نشان دهم که سرم را با پاهای تو تحمل می‌کنم.

برداشت: هر مشکل و سختی را تحمل می‌کنم تا فقط به محله تو برسم، و همه عصبانیت و ناراحتی‌ام را فرو می‌خورم وقتی که خوشنودی تو را ببینم.

برداشت: اگر جسم من آسیب ببیند، لب‌های تو جانم را تازه می‌کند. دل خاقانی نیز آن چیزی را انجام می‌دهد که حکم و نظر تو باشد.