غزل شمارهٔ ۲۹۳

برداشت: این دل چه درد وحشتناکی را تجربه کرده است، به طوری که همواره در خون او غرق است، اما حتی یک ناخن هم از او کم نشده است. غم و اندوه او تنها افزایش یافته است.

برداشت: دل به خاکی که خون جگر را به خود می‌گیرد، تبدیل شد، تا اینکه آب آن یک‌باره جاری شد. این دل، شکار آن باغی شد که خاکش به خاطر خون او بهشت گشت.

برداشت: دل من از ظلم او به خون نشست و احساساتی که درونم بود، به بیرون رفته و رها شد. وقتی به کارهای او فکر می‌کنم، احساسم به شدت تحت‌تأثیر قرار می‌گیرد و از جادوی رفتارش متعجب می‌شوم.

برداشت: حساب و کتاب او را به دقت بررسی کردم و در بالای دستش نشانه‌هایی از غم پیدا کردم. او به شدت ناراحت بود و از این غم، چهره‌اش رنگ باخته و شبیه به گندم بی‌محصول شده بود.

برداشت: در اطراف محبوبش در شب سرد دشمنی، خاقانی به دنبال گنج می‌گردد. جالب اینجاست که در اطراف او، موری وجود دارد.