غزل شمارهٔ ۲۸۹

برداشت: تا وقتی که دل انسان مشغول غم او است، نمی‌تواند درد و غم خود را بچشد. اندوه دنیا در مقایسه با غم او زشت و نارواست.

برداشت: اگر پای سگ کوی تو بر چشمان ما بیفتد، به خاطر این مقام والا، می‌توانیم با افتخار آن را بپذیریم.

برداشت: اگرچه به خاطر سن کم و بی‌تجربگی‌ام، ممکن است به خوردن زهر گمان کنم، اما در لذت وصال او، تمام عمرم را صرف خواهم کرد.

برداشت: در جایی که تیر و کمان وجود دارد، برای من جذاب‌تر است که با چشمان یک کافر تعامل داشته باشم تا اینکه بر سینه‌ام شکر بریزد و شیرینی بچشم.

برداشت: خاقانی در راه وفایش شیفته شد. و هر روز آسیبی از روزگار دید.