غزل شمارهٔ ۲۸۷

برداشت: این بیت به زیبایی مو و چهره فردی اشاره دارد. در آن به تشبیه زلف‌های او به ماه پرداخته شده و گفته می‌شود که آیا آن موها زیبا و دلربا هستند یا به دامانی که به زمین گره خورده، شبیه‌اند. به طور کلی، زیبایی و جذابیت این فرد در این متن مورد ستایش قرار گرفته است.

برداشت: هر سال در زمان جوزا، خورشید دوباره به آن ماه می‌آید و به این ترتیب نشان می‌دهد که شخصی با کمر خود پیش رویت ایستاده و به تو خدمت می‌کند.

برداشت: در دوران تو، زیبایی ویژگی‌ای منحصر به فرد است و در عشق تو، رسوایی موضوعی است که برای همه قابل درک و آشکار است.

برداشت: جان تو چیزی است که ممکن است بر دیگران نمایان نشود، و چیزی که باید متعلق به تو باشد، بر دیگران حرام است.

برداشت: به خودم گفتم که با صبر و شکیبایی، کارهایم بهتر و درست‌تر می‌شود، اما امروز متوجه شدم که این فکر خام و ناپخته‌ای است.

برداشت: من به دام تو گرفتار شده‌ام و همیشه در حال شادی و سرخوشی هستم. آه، چه دامی است که تو برای من گذاشته‌ای و این خوشی‌ها چه پایدار و همیشگی است!

برداشت: شب‌هایی که دوری تو را تحمل می‌کنم، وقتی صبحی روشن می‌شود، این تنها آغاز مشکلات و نگرانی‌های من از رقیبان توست.

برداشت: نخستین جام تو تمام وجود من را به خود مشغول کرد و مرا از خودم دور کرد. حالا از جام دومی که می‌خواهی بنوشی، نیمی را کم کن، زیرا آنچه مانده، به اندازه کافی است.

برداشت: زلف تو بدون حرف "لام" مانند نان است. ای ماه، این نان چقدر زیباست! آیا این زیبایی است یا زیبایی دیگر است که در آن وجود دارد؟

برداشت: گفتی که من مانند خاقانی عاشق‌های زیادی دارم، حالا بگو کدام یک از آن‌ها صادق‌تر از اوست؟