غزل شمارهٔ ۲۸۶

برداشت: ای لعل (دُرّ) تو مانند پرده‌دار (پوشش‌دهنده) ستاره‌های پروین است و وای که زلف تو همچون سایبانی برای گل نسرین می‌باشد.

برداشت: نگاه تو با ناز و غمزه هزاران دل شاد را به درد آورد و جان‌ها را به گریه انداخت.

برداشت: بسیاری از بیمارانی که در رنج و درد به سر می‌برند، زیر سایهٔ موهای زیبای محبوب، آرامش و سرپناه یافته‌اند.

برداشت: چشم‌های زیبا و شفافی که همچون دندانه و لب تو، به خصوصیات یاسین (یکی از نام‌های رسول خدا) آراسته‌اند، از آسیب و گزند دور هستند.

برداشت: به آرامی حرکت کن، ای سوار چابک، که ما از تو به دقت نظاره می‌کنیم.

برداشت: حقّی که بر پایه وفا نیست را رها کن و راهی را انتخاب نکن که ناشی از صفا و پاکی نیست.

برداشت: آنچه که از عشق تو در دل بی‌تابم می‌جوشد، از لبان تو آرامشی می‌یابد.

برداشت: هر بخش از محبت و لطفی که به تو می‌رسد، ای محبوب، به آن پاسخ مناسب بده و زیبایی‌های آن را بچین.

برداشت: خاقانی را به‌عنوان شخصی مستقل بشناس و خصوصیات خوب و بد او را به خود او نسبت بده.