غزل شمارهٔ ۲۸۴

برداشت: ای باد، لطفاً بوی یوسف، که دل‌ها را شاد می‌کند، به ما برسان و یک میوه تازه از دل‌های ما را هم بیاور.

برداشت: اگر از کنار زلف او بگذری، به طریقی مخفیانه می‌توانی یک رشته مو از او برداری و آن را به ما برسانی.

برداشت: با خودت دل ما را ببر، که از دست سگان اوست. امشب به خاطر او غمگین باش و فردا دل ما را به ما برسان.

برداشت: اگر آفتاب زردی از آن طرف رفته‌ای، پیام آن ستارهٔ زیبا را به ما برسان.

برداشت: ای کبوتر زیبای من، اگر از بالای برج خود نامه‌ای داری، آن را از همین‌جا به ما برسان.

برداشت: ای هدهد زیبا، گاهی از دوست نامه‌ای بگیر و طوری آن را به ما برسان که توجه ما را جلب کند.

برداشت: با دوست تنها صحبت کن و هر چیزی که گفته‌ایم را به‌طور جداگانه مطرح کن و پاسخ آنها را نیز به ما بگو.

برداشت: خواست اصلی ما از تمام این دعاها و ناله‌ها، رسیدن به وصال محبوب است. ای خدا، آرزوی ما را برآورده کن و ما را به آنچه می‌خواهیم برسان.

برداشت: ما دلباخته عشق خاقانی هستیم و همچون امقی عذرا، نسیمی از جانب عذرا به ما رسید.