غزل شمارهٔ ۲۸۳

برداشت: ببین که از عشق دوست چه به روز من آمد؛ [چنان] مرا از غم کشت که آب از آب تکان نخورد!

برداشت: من از عشق معشوقم رو نمی‌گیرم و هیچ سخنی نمی‌گویم، زیرا اینکه عشق او چه درد و غمی به من آورده، برایم مهم نیست.

برداشت: پس از مدتی دوری، ای کبوتر، از طرف من نامه‌ای به یارم ببر و پاسخ او را برایم بیاور.

برداشت: درد دلم را ببین که قلبم به سمت جوی او می‌کشد. آه، ای کبوتر، از دل سیمرغ من پرواز کن.

برداشت: مراقب باش که به جای دیگری نروی، زیرا برج تو خانه من است و کوچه من نیز در آنجاست.

برداشت: مراقب باش که به خودت مغرور نشوی، زیرا ممکن است ناگهان دشمن من، که مانند شاهینی در کمین است، به تو آسیب بزند.

برداشت: من به خاطر زیبایی و جذابیت تو، تو را به خودم وابسته می‌کنم، زیرا حسودان هرگز نمی‌گذارند که تو را به سادگی فراموش کنم و همواره در پی تو هستند.

برداشت: خاقانی در تلاش برای رسیدن به آرزوی خودش است، اما او حتی به نصف یک جو هم برای آرزوی من اهمیت نمی‌دهد.