غزل شمارهٔ ۲۸۱

برداشت: آب و سنگ باعث شدند که آتش آرزوهایم به باد برود. عشق به چهره‌ای زیبا، دلم را مدام در تلاطم و شور و شوق قرار داده است.

برداشت: من توانایی این را ندارم که بگویم "یارا" و "یارب" و از درد و مشکلاتم شکایت کنم، چون شاید آسمان از ناله‌های من بترسد.

برداشت: دود زخم دل من، شهر بابل را غم زده کرده است، زیرا زیبایی و جذابیت عشقم، از دست رفته و تحت تاثیر سوء استفاده‌هایی قرار گرفته است.

برداشت: در شب، زنی هندی و جان من در دستان او بود و او با هر گام، حال و روز دلایل عشق و رسوایی مرا می‌دید.

برداشت: هر زنی که از هند باشد و من دانه‌ای به دستش بگذارم، او نمی‌بیند که من در دل چه آرزوهایی دارم و تنها به دانه‌ای که در دستش هست توجه می‌کند.

برداشت: وقتی که اشک‌های گرمم را نثار می‌کنم، انگار که آتش را در دنیایی از شعر خاقانی روشن می‌کنم، گویی این اشک‌های من خود آتش‌زایند.