غزل شمارهٔ ۲۷۹

برداشت: ای جان، زیبایی‌ات را به میدان بیاور و همچون گوی‌های چوگان، سرها و سخنان را به چالش بکش.

برداشت: عشق گاهی مانند تاجی بر سر عاشقان می‌نشیند و گاهی همچون زلفی زیبا به گردن مردان می‌افکند.

برداشت: عشقت در دل‌ها تأثیر عمیقی دارد و به همین خاطر، عده‌ای در عشق تو دیوانه‌وار خود را به خطر می‌اندازند. از طرفی، ای محبوب با زیبایی‌ات، لطفا به ما توجه کن و خودت را نشان بده.

برداشت: نیکوکاران بهشت بالای سرت را می‌نگرند، تو نیز یک نگاه به آن‌ها بینداز و در دلشان هیجانی ایجاد کن.

برداشت: بدن را نمی‌توان به خون او آلوده کرد، پس با عقل خود آزمایش کن و با جانت ستیز بنما.

برداشت: کافر و مؤمن می‌توانند در کنار هم زندگی کنند؛ بنابراین، از زلف و چهره‌ات بهره بگیر و ایجاد فتنه کن. در این میان، به روشنی نشان بده که کفر و ایمان چه تفاوت‌هایی دارند.

برداشت: ای خورشید زیبای نیکان، آیا اجازه می‌دهی که از خراسان به شروان بیایی و شوری برپا کنی؟

برداشت: شاید در نامه‌ای که نشان‌دهندهٔ وصل توست، نام دیگری به جای خاقانی باشد. تلاش کن تا نام خاقانی را فراموش کنی.