غزل شمارهٔ ۲۷۷

برداشت: غم آسمان را در دل دارم و چیزی نمی‌گویم، افسوس که من همچون یک موجود کوچک در دستان آسمان محبوس شده‌ام، افسوس من.

برداشت: وقتی صبح زود با هوای سردش آتش روز را خاموش می‌کند، آتش دل من پس از دم زدن شعله‌ور می‌شود، اما افسوس که من فقط این احساس را دارم.

برداشت: به نظر می‌رسد که سرنوشت و قدرت‌های بیرونی به من ظلم کرده و قلبم را شکسته‌اند. حالا من در حسرت این هستم که چطور می‌توانم این درد و بار سنگین را از خودم دور کنم، اما افسوس که نمی‌توانم.

برداشت: دل خود را از آرزوهای بیهوده می‌خواهم بکنم و با اندوه، موانع مرگ را از سر راه زندگی‌ام بردارم، اما افسوس که این کار هنوز ممکن نشده است.

برداشت: من مانند بادی هستم که به دنبال نیستی می‌دود. هرچند که وجود دارم و جسمی دارم، اما در عمق وجودم حس می‌کنم که تنم واقعی نیست. افسوس بر من.

برداشت: آیا دیده‌ای کسی را که چون باد، گرد و غبار پیرهنش را به خود می‌گیرد و این گرد و غبار از بی‌خودی اوست؟ افسوس بر حال من!

برداشت: هر چه برایم از ویژگی‌های زندگی آورده‌ام، طوری است که به دل من آتش می‌زند و افسوس می‌خورم که چنین حالتی دارم.

برداشت: من از چشمهٔ عقل و خرد نوشیدم و حالا از ترس خطر جان، سنگی را به آن چشمه پرتاب می‌کنم، افسوس به حال من.

برداشت: آدم‌های خوب و شریف از سفره من لقمه‌های خوشمزه‌ای برمی‌دارند، پس چرا بخیل‌ها و افراد نالایق هم از چیزهایی که من داده‌ام بهره‌مند می‌شوند؟ این برای من بسیار ناراحت‌کننده است.

برداشت: بوسه‌ای بر سنگ سیاه کعبه می‌زنم، اما پس از آن دست کسانی را می‌بوسم که در پایین‌تر از من قرار دارند. این برای من مایه‌ی افسوس است.

برداشت: من مانند آفتاب درخشان هستم، اما واقعاً عجیب است که این نور با ارزش و این وجود با عظمت، در کنار خاک و پستی بدن من قرار دارد. این حقیقت برایم حسرت‌آور است.

برداشت: اگر برای زنده ماندن دوستانم تلاش کنم، عجیب‌تر از آن این است که بعد از مرگ دشمنان، من غمگین هستم. ای کاش!

برداشت: تا کجا می‌توانم بر روی سر تیغ راه بروم و از زنجیر زجر رهایی پیدا کنم؟ دل پر از درد و زخم‌های عمیق دارم که مانند سفنمی (نوعی گیاه) در آب غرق شده است. افسوس و یا حسرت من!

برداشت: من مانند گلی هستم که در سرزمین خود ریشه دارد، اما از آنجا دور افتاده‌ام و سفر بر من سخت شده است. وای بر من که وطنم را ترک کرده‌ام.

برداشت: وقتی نام محبوبم از زبانم جاری می‌شود، اشک‌هایم مانند چشمه‌ای از خون بر صورتم می‌ریزد و این برای من بسیار دردناک است.

برداشت: چشم من با اشک آغشته است و دل به من می‌گوید که من به یاس‌ها نگاه کن، زیرا در این زمان که شاهد جدایی و دوری هستم، من مانند گل یاس در این فصل نگرانی و اندوه هستم. دریغ از حال من.

برداشت: ناله‌ای از دل دنیا برخاست که به من گفت: ای مروارید بی‌نظیر، تو در میان چمن‌ها فقط گلی هستی که از خاک کرم‌ها برآمده و این برای من بسیار تاسف‌بار است.