غزل شمارهٔ ۲۷۶

برداشت: ای صبح! داستان آن ماه را برایم تعریف کن و ای باد، مرا از درختان زلف او باخبر کن.

برداشت: ای تابندهٔ خورشید، به من سخن بگو و روی خود را به آن مه زیبا نشان بده.

برداشت: ای گروهی از خیال دوست، هر لحظه جان مرا به سبزه و زندگی مملو کن.

برداشت: ای کسی که از عشق سخن می‌گویی و جان خود را به دل داده‌ای، اکنون همه چیزت را بده و به سویی که دلبر است حرکت کن.

برداشت: ای خاقانی، داستان جان دراز شد، یاری خواهد که این داستان را کوتاه‌تر کن.