غزل شمارهٔ ۲۷۵

برداشت: من به قدری داغ و سوزانم که هیچ بویی از من بلند نمی‌شود و ناراحتی‌ام به قدری عمیق است که هیچ نشانه‌ای از آن بر چهره‌ام دیده نمی‌شود.

برداشت: من به خاطر عشق، بازارها را زینت داده‌ام، اما این بازار، نمی‌تواند بدون من خود را زینت دهد.

برداشت: تا وقتی که خود را بوسه‌وار به درد و رنج‌ها دچار نکنم و لطافت چشمانم به خاطر اشک‌هایم دیده نشود، از زخم‌های قلبی‌ام رهایی نخواهم یافت.

برداشت: ای خیال محبوب، در من جا گرفته‌ای؛ بدون تو، می‌دانی که از دل من هیچ چیزی خارج نمی‌شود و هیچ سخنی برزبان نمی‌آید.

برداشت: اگر نتوانم در کنارت بمانم، به خاطر این است که بوی بیماری از من به مشام می‌رسد.

برداشت: به سرم دست می‌زنم و از اجل می‌گویم که مبادا کلاهی که نماد عمر من است، از من رفته و برود.