غزل شمارهٔ ۲۷۲

برداشت: عزیز دل، نمی‌توانی در دنیای سخت و پرخون قدم بگذاری و از مشکلات و غم‌ها دور شوی.

برداشت: زندگی مانند اسبی است که جوانی بر آن سوار است، و نمی‌توان زین که نشانه بار سنگین است را بر او گذاشت.

برداشت: هر روز تو را غم‌ و اندوهی به اندازهٔ صد سال می‌آید، اما نمی‌توانی بیشتر از این در دل نگه‌داری.

برداشت: بار مشکلات و سختی‌های زندگی را بر دوش عمر خود بگذار، چرا که نمی‌توان آنها را بر دوش زمان و روزگار گذاشت.

برداشت: در زمانی که نام تو بر زبان‌ها باشد، می‌توان به سادگی کسی را تهدید کرد که نمی‌توان بر سر او داغی گذاشت.

برداشت: در این مکان، کسی که به تماشای جهان می‌پردازد، اجازه نمی‌دهد که خطا و گناهی بر راهنمای او تأثیر بگذارد.

برداشت: آن جهانی که تو در ابتدا دیدی، اکنون خراب است. دیگر نمی‌توان به آن ساخت و سازی داد.

برداشت: با وجود اینکه جان به شدت تحت فشار و غم‌های زیاد قرار دارد، نمی‌توان به راحتی یک غم را نادیده گرفت یا از بین برد.

برداشت: دلِ آدمی که از چیزهای بی‌ارزش و ناپاک فاصله گرفته، باید مراقبت شود؛ چرا که نمی‌توان آن را به چیزهای خُسسانه و پست سپرد.

برداشت: سر تو مانند تخت سلطنت است که در خطر راهی قرار دارد و از آنجا نمی‌توان با امنیت خارج شد.