غزل شمارهٔ ۲۷۱

برداشت: از باغ وصال یک نسیم خوشبو را شنیده‌ام و به خاطر آن، دامن خود را برمی‌دارم و به سوی آن می‌دوم.

برداشت: بدون اینکه کسی مرا همراهی کند، به سرزمین محبوبش رفته‌ام و بدون هیچ واسطه‌ای به حضور ویژه‌اش دست یافته‌ام.

برداشت: من در اینجا از همه توانم استفاده کرده‌ام و تمام آرزوهایم را برای آنجایی که او هست از دست داده‌ام.

برداشت: من این مرغ آشیان جاودانه را با عشق و به خاطر او قربانی کرده‌ام و سرم را پیش درگاه او نذر کرده‌ام.

برداشت: من این وسیله را که به نشانه‌ی زندگی ابدی است، به رغم دشمنانم به جلو آورده‌ام و به سوی در آن جاده کشیده‌ام.

برداشت: گاهی لب او را می‌گزم و گاهی به یاد او از می که وعده زده بود، می‌نوشم.

برداشت: نام من به کلی از یادم رفته بود و در آن زمان، چیزی که از زبان خاقانی شنیدم، برایم جالب بود.

برداشت: در ماجرایی که دیدم، چیزهایی را مشاهده کردم که هیچ یک از عاشقان پیش از من ندیده بودند، اما افسوس که اینها تنها در خواب برای من اتفاق افتاده است.

برداشت: به نظر می‌رسد که من با تخیلات و توهماتم به باغی از فضایل و نیکی‌ها وارد شده‌ام، همچون کسی که از راه خیال وارد آن شده باشد.

برداشت: زیبایی دین محمد به قدری بالا و برجسته است که من او را از بین تمام موجودات برگزیده‌ام.

برداشت: من مانند جبرئیل، معانی و مفاهیم را به نحوی لطیف و زیبا در آستین مریم، یعنی در وجود او، دمیده‌ام.

برداشت: بدون تردید، این چهره‌ی جدید که به نظم سروده‌ام، از نسل و تاثیرات آن نثر عمیق و ارزشمند originates می‌باشد.

برداشت: ای کسی که فرمان خود را به خاطر تو به دست تو سپرده‌ام، از تیر و کلام دشمنان نجات یافته‌ام.

برداشت: تو هدایت‌کننده‌ای و من مانند طوفانی سرسخت بر کسانی که در جهل و نادانی عادت کرده‌اند، می‌تازم.

برداشت: من از گزند و آزارهایی که دیده‌ام رنجیده‌ام و به ناچار خط جدایی را بر سرنوشت خود نوشته‌ام.

برداشت: اما بدان که به آن سرزمین نخواهم رفت، زیرا در آنجا آب‌های فراوانی وجود دارد و من از ترس گزیدگی سگ‌ها، جرات نمی‌کنم.