غزل شمارهٔ ۲۷۰

برداشت: می‌خواهم به آن نقطه برسم که خود را از زمین و آسمان بالاتر ببرم.

برداشت: من اراده‌ام را بر راهی که در پیش دارم قرار می‌دهم و با تکیه بر وجودی والا، در تلاش هستم تا قدم‌های موثر و استواری بردارم.

برداشت: من بر روی ضعف و ناتوانی خود پرده‌ای می‌افکنم تا بتوانم زیبایی و ارزش خود را به نمایش بگذارم.

برداشت: من این مقام خلافت پدر را در زیر سلطه و کنترل خود در می‌آورم.

برداشت: من این اراده را دارم که عظمت و بزرگی قلبم را بر فراز کوه‌های سبز به نمایش بگذارم.

برداشت: من این تاج دو رنگ یوسف را در مصر به حقیقت خواهم آورد.

برداشت: می‌خواهم بدون هیچ واسطه‌ای با دوستم تنها باشم و لحظه‌ای را بگذرانم.

برداشت: در اتاق مخصوص او، به‌گونه‌ای رفتار می‌کنم که آسمان را همچون حلقه‌ای به در بزنم.

برداشت: شب را برای زنده ماندن به منظور آمادگی برای نفخهٔ صور سپری می‌کنم.

برداشت: اگر نفس صبح پرده‌دری کند، آن را با دود دلش می‌دوزم.

برداشت: در کعبه‌ای که نمایانگر عشق در تمام جهات است، خاقانی را قرار می‌دهم.