غزل شمارهٔ ۲۶۹

برداشت: طاقتی و توان پُرشور برای رسیدن به معشوق ندارم، من مثل یک مور کوچک ناتوانم و توانایی رسیدن به مقام سلیمان را ندارم.

برداشت: خضر در این بیابان با تشنگی سرگردان بود و نتوانست راه را پیدا کند تا به چشمهٔ حیات برسد.

برداشت: در شبی تار و در راهی دور و پرخطر، نمی‌دانم با چه اسمی می‌توانم به سوی دوست برسم.

برداشت: به جای اینکه از مشکلات و شکایت بکنم، شکرگزاری می‌کنم چون اگر مانند یوسف مورد توجه و نعمت قرار بگیرم، حتی اگر از جانب برادرانم به سختی و آسیب برسم، باز هم قدردان خواهم بود.

برداشت: اگر این بار به سلامتی به گلستان برسم، برایتان از زیبایی‌ها و دل‌نشینی‌های بلبلان سخن خواهم گفت.

برداشت: من قطرهٔ اشکی هستم و اگرچه از شدت ضعف و ناتوانی نمی‌توانم احساساتی را که دارم به گونه‌ای واضح نشان دهم، اما هنوز می‌توانم به طرز عجیبی عواطف خود را از چشمانم بروز دهم.

برداشت: در جایی که عشق به شهادت می‌رسد، رسیدن به آن دشوار است. راهی که باید طی شود، آسان نیست و به راحتی نمی‌توان به آن دست یافت.