غزل شمارهٔ ۲۶۸

برداشت: من از باغ خوشبختی بویی نمی‌زنم، چرا که دل من گم شده و کسی نیست که دلجویی کند.

برداشت: من از درد دل می‌کنم، چون امیدی به بهبود ندارم و گریه می‌کنم چراکه کسی را برای دردل کردن ندارم.

برداشت: من دیگر نمی‌توانم اشک بریزم، چون با غم و اندوه هیچ نیرویی ندارم.

برداشت: آسمان می‌خواهد بر دلم پل بشکند، زیرا من از آب آرامش و آسایش خبری ندارم.

برداشت: می‌خواهم جایی بسازم برای خودم که در آنجا کسی نباشد و آرامش خودم را داشته باشم.

برداشت: به کجا بروم و به چه کس روی بیاورم، وقتی که از آن طرف هیچ کس نیست که به من سلامی کند یا خوشامدی بگوید؟

برداشت: به خاطر یک تار مو، از چه کسی شکایت کنم وقتی که در اینجا کسی نیست که راز من را بداند؟

برداشت: اگر از حلوا و شیرینی هر سفره بی‌بهره باشم، به هیچ‌وجه آرزوی زیبایی و دلربایی هیچ‌کس را ندارم.

برداشت: در این دنیا که من دچار مشکلات و سختی‌ها شده‌ام، نمی‌توانم به دنیایی دیگر و به آرامش برسم.

برداشت: من از وضعیت فعلی‌ام که در دوران حیض هستم شرمنده‌ام، زیرا هنوز بکر هستم و شوهر ندارم.

برداشت: نه من مانند خاقانی هستم و نه او شبیه من است؛ چون من تاب و تحمل دردهایی را که او دارد، ندارم.