غزل شمارهٔ ۲۶۷

برداشت: از باغ تو تنها بوی خوش و رنگ‌های زیبا را می‌بینم، اما حتی خود آن بوی خوش نیز درنگ و توقفی ندارد.

برداشت: عشق و وجود تو آنقدر زیبا و پرشور است که در شما هیچ نشانه‌ای از سردی یا سختی نمی‌بینم.

برداشت: عشق تو چنان عمیق و وسیع است که هرچقدر در آن جستجو کنم، باز هم تنها به مرواریدها می‌رسم و ماهی بزرگی نمی‌بینم.

برداشت: همه مردم را در وضعی می‌بینم که به نوعی در بند و محدودیت هستند، اما در پایان، به خاطر اراده و تلاش یک فرد آزاد و مستقل، هیچگونه رنگی از آزادی نمی‌بینم.

برداشت: خاقانی می‌گوید که برای به دست آوردن عشق و دل‌باختگی، تیر نگاه زیبا همچون تیر کمان را بهتر از هیچ چیز دیگری نمی‌دانم.