غزل شمارهٔ ۲۶۵

برداشت: من در دوستی تو، نشانه‌ای نمی‌بینم و نمی‌بینم که در دل تو، جایی برای راز و محبت وجود داشته باشد.

برداشت: هر شب به من امید می‌دهد که وقتی تو را در کنار خود داشته باشم، هیچ آرزوی دیگری برایم وجود نخواهد داشت.

برداشت: هر جا که بروی و در مجلسی حاضر شوی، برای من تو همیشه در مرکز توجه هستی. زیرا نمی‌توانم کسی را ببینم که مانند تو بتواند فضایی را این‌چنین زیبا و شگفت‌انگیز کند.

برداشت: هر بار که اشکی از غم و حسادت تو بریزم، کنارم دریایی وجود ندارد که بتوانم آن را ببینم، نمی‌توانم ببینم.

برداشت: من تو را دوست دارم، زیرا تو مانند یک درخت سرو بلند و زیبا هستی و من در هیچ‌جا جز تو چنین زیبایی را نمی‌بینم.

برداشت: هرگز از تو گلایه‌ای نکردم، اما این بار از روی درد و رنجی که دارم، صدای دردم را بلند می‌کنم، زیرا دیگر نمی‌توانم تحمل کنم و احساس می‌کنم که هیچ راه نجاتی نیست.

برداشت: در این بیابان، از هر چیزی که چشم من دور می‌شود، غیر از چهره تو هیچ زیبایی دیگری نمی‌بینم و نمی‌توانم ببینم.

برداشت: چگونه می‌توانم مانند خاقانی، شاعری پرنغمه و زیبا بگویم، وقتی که در این گلزار، هیچ زیبایی را نمی‌بینم و نمی‌توانم به آن دست یابم؟

برداشت: در این میدان اگر به دنبال انصاف هستی، مانند شیدایی که در پادشاهی لاجوردی است، چیزی به چشمم نمی‌آید.