غزل شمارهٔ ۲۶۴

برداشت: من به خاطر آن زلف پریشان تو همیشه مانند شمعی هستم که گاهی می‌خندد و گاهی می‌گرید.

برداشت: گاه گاهی در خلوت تنهایی به یاد معشوق می‌افتم و نوشته‌های او را با دل مشغولی می‌خوانم؛ و گاه دیگر به خاطر او، تا دیروقت بیدار می‌مانم و به فکرش هستم.

برداشت: او زیباترین سلطان است و من در آستانهٔ درگاهش، مانند خاک پست و بی‌ارزش هستم؛ در عین حال، جانم را به او می‌سپارم و برایش فدایی می‌شوم.

برداشت: چشم‌های او مثل دو بادام مرا در خود گرفتار کرده و دل من از حسرت پر شده است، مانند پسته‌ای که درونش پر از مغز است.

برداشت: من جانم را به او تقدیم کردم، اما این عمل هیچگونه شایستگی برای او ندارد. به همین خاطر از شرم سرم را پایین انداخته‌ام.

برداشت: به حالتی که در گذشته داشتیم هرگز حسرت نخواهم خورد، زیرا من به لطف‌های آینده‌اش امیدوارم.

برداشت: عطف به عشق او، هرچند که خودم به هلاکت برسم، باز هم خوشبختی را احساس می‌کنم.