غزل شمارهٔ ۲۶۱

برداشت: در نیمه شب، به دنبال گم‌شدگان در کوی محبوب وارد شدم. حالتی داشتم شبیه به روح بدون سایه و مانند سایه‌ای که جان ندارد.

برداشت: من همانند سگ‌ها، با شوق و شور به نزد دوستانم می‌روم، با نشانه‌ها و زینت‌هایی که نشان‌دهنده عشق و وابستگی‌ام به آن‌هاست.

برداشت: خیابان او برای روح من مانند یک خوابگاه است که نمی‌توانم زحمت آن را تحمل کنم. سایه‌ام در دروازه مانده چون من وارد آن خوابگاه شدم.

برداشت: همانطور که زیبایی چهره او را دیدم، دلتنگ و پریشان شدم. از خود بی‌خود شدم و ناله‌ای از درونم برخواست و حالا پشیمان شده‌ام.

برداشت: با نور و چراغ نمی‌توان به راحتی به گنج و ثروت دست یافت؛ اما هنگامی که چراغ از میان برداشته شود، به سادگی می‌توان به آن رسید.

برداشت: مژگان زیبا و نازک او، به مانند سوزنی که از پارچه نرم و لطیف دوخته شده، به من پوششی جدید بخشید. من دیشب به مهمانی او رفتم.

برداشت: دوست و رفیق من بود که شراب می‌نوشید و هرچند یک بار جرعه‌هایی از آن را به من می‌داد. من مانند خاک، در مقابل این جرعه‌های او قرار داشتم و به همین خاطر به سراغ این جرعه‌ها آمدم.

برداشت: به حسادت آن‌ها فکر نمی‌کنم، چون ارتباط من با او برایم بسیار ارزشمند است. حتی اگر در اطرافم جنجال باشد، احساس نمی‌کنم چون به مانند کسی خاص در دربار سلطان آمده‌ام.

برداشت: در شب، از دل عاشقانه‌ام به شوقی دلم را به بوسه‌ای نوشتم و صبح که بیدار شدم، متوجه شدم که من همان خاقان (پادشاه) هستم که به این عشق تعلق دارم.