غزل شمارهٔ ۲۶۰

برداشت: جان شیرین را به عنوان احسان عشق و دل و دین را به عنوان هدیه زلف تو پیشکش می‌کنم.

برداشت: اگر در دنیا شراب تلخ و شیرین را به تو هدیه کنم، صد جان شیرین را برایت می‌آورم.

برداشت: لبت را مانند میوه‌ی شیرین و خوش‌رنگ عناب می‌بینم و می‌خواهم آن را بر روی خون آغشته به غم و درد زیبایی بچینم.

برداشت: من حتی اگر از نظر مقام و منزلت به تو هم برسم، باز هم می‌خواهم از دنیای بینا، گوهری ارزشمند برایت بیاورم.

برداشت: تو آخرین عشق من هستی و زمانی که به یاد تو می‌آورم، روزهایی را در گذشته به یاد می‌آورم که آن عشق برایم درخشان و خیره‌کننده بود.

برداشت: وقتی به یاد تو می‌افتم، دو دستم را به مچ می‌گیرم و در آن نقش ستاره‌های پروین را ترسیم می‌کنم.

برداشت: به هنگام بوسیدن پای تو که مانند خاک است، بر سرم تاج تسلیم و فرمانبرداری تو را می‌گذارم.

برداشت: عاشقان، جان دادن را به عنوان سنتی پذیرفته‌اند و من هم این سنت را با جان دادن برای تو ادامه می‌دهم.

برداشت: اگر تو ز عار و شرم فاصله بگیری، می‌توانی همچون خاقانی، افتخار و عظمت را از دربار پادشاهان به ارمغان بیاوری.