غزل شمارهٔ ۲۵۹

برداشت: ای پروردگار، من از عشق چقدر شاد و بی‌قرارم! کمکم کن تا نتوانم به زلف او دست بزنم.

برداشت: اگر آن معشوق به میدان بیفتد، لحظه‌ای او را رها نکنید، زیرا می‌خواهم در اثر هوشیاری، چیزی از خودم تقدیم کنم.

برداشت: نمی‌گذارم کسی زیبایی او را ببیند، به خاطر عشق و حسرتی که در دلم دارم، پرده‌ای از خون جگر به پیش او می‌زنم.

برداشت: یا مرا بر در میخانهٔ آن ماه بزن، چون مستی من از همان‌جاست و من هم همان‌جا شکست می‌خورم.

برداشت: چهره من تماماً اوست و ویژگی‌های من نیز همه از آن اوست. بنابراین، هیچ‌کس نمی‌تواند در سخنان من چیزی از من و ما بشنود.

برداشت: هیچ درب نزنم تا وقتی که نپرسند آن کیست؛ زیرا اگر بپرسند و بگویند، باید بگویم که من هستم.

برداشت: من تنها نیمی از زندگی‌ام را دارم و هیچ جسمی برای سایه‌ام وجود ندارد. من با جانم زندگی می‌کنم و بدنم تنها سایه‌ای از جانم است.

برداشت: به خاطر ضعف بدنی‌ام، به طوری پنهان شده‌ام که سال‌هاست در حسرت خودم به سر می‌برم.

برداشت: اگر از من بپرسی که اگر چیزی به تو بگوید، آن چیز نمی‌تواند نشانه خاقانی باشد، چون من پیرهنی دارم که بیانگر خودم است.