غزل شمارهٔ ۲۵۸

برداشت: بیا بلند شو تا بار دل را از دوش خود برداریم و به دنبال کارهای خوب برویم.

برداشت: ما با رقبای خود، عشق و محبت را همچون مهره‌ای بر میز بازی زندگی قرار می‌دهیم.

برداشت: دین و دنیا مانع پیشرفت و تلاش ما هستند، هر دوی آن‌ها را فدای محبت معشوق کنیم.

برداشت: دوست وقتی به ما بی‌محلی کرد و مانند سنگی سخت شد، ما به خاطر این رفتار، باز هم با دل شکرگزاری واکنش نشان می‌دهیم.

برداشت: به مردم نزدیک می‌شویم و برایشان در پیش‌رو آتش روشن می‌کنیم.

برداشت: هرچند سرنوشت ما همچون اسب تندروست، اما ما با وفای خود را به دام می‌اندازیم.

برداشت: اگر با این ترفند موفق شدیم شکار کنیم، خوب است؛ وگرنه راه دیگری پیدا خواهیم کرد.

برداشت: ما چرا همیشه باید غصه‌های خود را به خاطر حرف‌های بد دیگران این‌جا و آن‌جا تعریف کنیم؟

برداشت: در حال حاضر تصمیم داریم تا وضعیت خود را برای دوست توضیح دهیم و در عین حال با ایجاد چالش یا تنش، زمینه را برای مقابله با مشکلات فراهم کنیم.

برداشت: ما جان و وجود خود را به خاقانی هدیه می‌دهیم و آن را به پای خاقان بزرگ می‌گذاریم.