غزل شمارهٔ ۲۵۷

برداشت: دل را به خاطر غم تو بستیم و جان را با درخواست و نیاز به تو گره زدیم.

برداشت: بدن تو همچون سگی است که در کوی تو حاکم است و بر شاخه گل، با ناز و بخشش نشسته‌ایم.

برداشت: ما از دل خود پیامی به دل تو فرستادیم و از چشمانمان به طور خاموش سخن گفتیم.

برداشت: در این بیت، شاعر به زیبایی و جذبه معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که ما به سمت او که اصلی‌ترین محور زندگی‌مان است توجّه کرده‌ایم و در عشق و محبتش شوق و عبادت داریم. به عبارتی، معشوق برای او مانند یک قبله است که باعث می‌شود به سمت او در افکار و احساسات خود گرایش پیدا کند.

برداشت: ما برای یادآوری تصویر تو بر چشمان خیال‌مان، لطمه‌ای عمیق ایجاد کرده‌ایم.

برداشت: بر اثر بوی یاد و خیال، زودتر از خواب شب بیدار شدیم و بدون تأخیر به دنیای واقعیت برگشتیم.

برداشت: ما جان‌مان را برای دنبال کردن کاروان تو وقف کرده‌ایم و بر سر راه عشق تو به شدت تلاش می‌کنیم.

برداشت: پرنده‌ای که به طور طبیعی کبوتر است، در گوشه‌ی دام ما گرفتار شده است.

برداشت: ما از نگاه فریبنده تو به شدت تحت تأثیر قرار گرفتیم و به همین خاطر کینه و دشمنی را در دل‌مان ایجاد کردیم.

برداشت: ما عمر خود را به طمع و آزمندی سپری کردیم و مانند گوسفندانی که در آخور هستند، فراموش کرده‌ایم که چه بر سرمان می‌آید.