غزل شمارهٔ ۲۵۴

برداشت: ای عشق من، تو تنها برآورنده آرزوهایم هستی و آرامش جانم از وجود تو نشأت می‌گیرد.

برداشت: وقتی که تو همدل و همراه منی، من نیز تمام وجودم را به تو تقدیم می‌کنم.

برداشت: این درد و رنجی که به خاطر تو تحمل کردم و غمی که به خاطر بی‌تابی تو به جانم نشسته، به هیچ وجه قابل وصف نیست.

برداشت: به کوه برو و یک‌بار قدرت و استقامت خود را امتحان کن تا بفهمی که من چه کارهایی انجام داده‌ام.

برداشت: من به وفا و مردم‌داری خودم افتخار می‌کنم، اما آیا مانند تو کسی را دیده‌ام که این‌طور در این زمینه تنها بماند؟

برداشت: دل و جانم را در راه عشق تو قربانی می‌کنم، حتی اگر بازی سرنوشت به زیانم تمام شود.

برداشت: ای سرو بلند که در دوری‌ات چون زرینی، ناله و زاری می‌کنم و غمگین و پژمرده‌ام.

برداشت: بیجادهٔ درگاهت، رخسار چون کهربای زردم را نشانه رفت.

برداشت: با دوری تو، هر سال در نبردی با امید وصل تو به سر می‌برم.

برداشت: با آتش و آب و با دل شکسته، همچون بادی در اطراف تو می‌چرخم.

برداشت: در مسیر مشکلات، من هیچ تلاشی برای رسیدن به وصالت نکردم.

برداشت: من عشق تو را به جانم بخشیدم و تا زمانی که عمرم به پایان برسد، به خاطر این عشق با درد و رنج زندگی می‌کنم.

برداشت: خاقانی به من می‌آموزد که در عشق، فکر و احساساتم پر از سرما و گرماست.