غزل شمارهٔ ۲۵۲

برداشت: امروز دو هفته است که نتوانسته‌ام روی تو را ببینم و در این مدت هم نتواسته‌ام آن زیبایی را که از خم موی تو می‌برخاست، مشاهده کنم.

برداشت: تو برای من مثل ماه هستی و عید من به حساب می‌آیی. من هم مانند ماه، عید خود را از روی تو می‌دانم و تا به حال چنین جلال و زیبایی را در چهره‌ات ندیده‌ام.

برداشت: وقتی صبح را با عطر تو احساس کردم، نتوانستم به خاطر غیرت و حس زیبایی‌ام در آینهٔ صبح، بویی غیر از بوی تو را در آن ببینم.

برداشت: بدن من در خون غوطه‌ور شده و دل من از امید خالی است، زیرا هرگز نتوانسته‌ام حتی یک قطره وفا را از جوی تو ببینم.

برداشت: من به این روزگار و ظلم‌هایش به حدی بی‌تاب و خسته شده‌ام که به حالتی چون سگ در آمده‌ام. هر روز در انتظار یک نگاه ساده از سوی تو هستم، اما تاکنون حتی یک بار هم در خیابان تو، آن نگاه را ندیده‌ام.

برداشت: از درد فراق تو از ته دل فریاد الحق می‌زنم که درمان از چه کسی بجویم که از تو ندیده‌ام؟

برداشت: من هیچ‌گاه به هیچ صومعه‌ای قدم نگذاشتم، زیرا در آنجا هیچ چیزی به جز خودت را در حال تلاطم و جستجو ندیدم.

برداشت: پایم از شدت تلاش برای پیدا کردن تو خسته و ضعیف شده است، و هر جا که می‌روم، هیچ راهی به سوی تو نمی‌بینم.

برداشت: خاقانی اگر در حالت سرخوشی و بی‌دلیل سخن گفته، باز هم بهتر از سخن گفتن توست که هیچ چیزی را نمی‌بینی.