غزل شمارهٔ ۲۵۱

برداشت: ما در صفات، عاشق زیبایی تو هستیم و در واقعیت، به خاطر خیال تو دچار فتنه و شگفتی شده‌ایم.

برداشت: خام پنداری هستیم از جگرسوختگان که در هوسِ پختن وصال توایم.

برداشت: چه جای تعجب دارد اگر از وصال تو محرومیم، در حالی که ما در حقیقت شایستهٔ دیدن زیبایی‌های تو هستیم.

برداشت: غرق در عشق و تشنه دیدار توام، زیرا به شدت آرزو دارم تا زلف و خال تو را ببینم.

برداشت: از من روی برمگردان و بی‌اعتنایی نکن؛ بپذیر که من به خاطر خوبی‌های تو و تحت تاثیر حال و روز تو هستم.

برداشت: جای تو در دل ما که شکسته و غمگین است، به مانند ریحان تازه‌ای است و ما مثل سفالی هستیم که به دور آن وجود داریم.

برداشت: ما برای خدمت به تو آمده‌ایم، چرا که تو عید ما هستی و ما همچون هلال ماه در کنار تو قرار داریم.

برداشت: ما برای سلامتی‌ات زحمت و دردسر ایجاد نمی‌کنیم، زیرا ما از کسالت تو می‌ترسیم.

برداشت: همه وجود ما مشغول تو و نگران تو است، مانند کعبه که ما به سوی آن توجه داریم و در حقیقت ما در خدمت تو هستیم.

برداشت: خاقانی می‌گوید که اگرچه ما هیچ‌کس و به‌ظاهر بی‌اهمیت هستیم، اما در واقع از گلستان رشد و کمال تو نشأت گرفته‌ایم.