غزل شمارهٔ ۲۵۰

برداشت: عزیزم، به خاطر محبت و عشق تو نمی‌توانم از تو دور شوم و نمی‌توانم از راهی که تو مرا به آن می‌کشانی، عبور کنم.

برداشت: در دل من فکر تو مانند آتشی روشن شده است که هیچ طوفانی نمی‌تواند آن را خاموش کند، حتی اگر بخواهم، نمی‌توانم آن را از بین ببرم.

برداشت: چه فایده دارد که از صد رنگ مختلف استفاده کنم، در حالی که مهر و عشقی که در تو وجود ندارد، نمی‌توانم بسازم؟

برداشت: تا زمانی که در عشق تو بودم، بر اساس و قواعد آن زندگی می‌کردم. اما حالا که از آن قاعده خارج شدم، نمی‌توانم به آن وضعیت برگردم.

برداشت: وقتی که برای تو از درد و دل خود می‌نویسم، جان تو را می‌خواهم که به خاطر ضعف در نوشتن نمی‌توانم به خوبی احساساتم را منتقل کنم.

برداشت: اگر بخواهم حال و روز دل خاقانی را شرح دهم، حقیقتاً حتی با نوشتن صد نامه هم نمی‌توانم احساسات و وضعیت او را منتقل کنم.