غزل شمارهٔ ۲۴۹

برداشت: دل من همچنان در آرزوی زیبایی‌های معشوقان است، و به نوعی به عشق و محبت آن‌ها مشغولم که در این میان، از دنیای مادی و ظاهری فاصله گرفته‌ام.

برداشت: دل را به معشوقان سپردم و خوشحالم، زیرا مانند سگی در باغی گلی، در آرامش به سر می‌برم.

برداشت: غم‌های عشق را به خوبی تحمل کرده‌ام، به همین خاطر ناچار به بیان مشکلات و نادانی‌های کسانی هستم که در جهان به دور از حقیقت زندگی می‌کنند.

برداشت: به صدای صبحگاهی گوش سپردم و از دم سبوح‌خوانی که در پشت در است، لذت می‌برم.

برداشت: من دوباره تسبیح دعا را در برابر دیدگان مردم قرار داده‌ام و دوباره زنجیر و قید پنهان در قلبم را به خاطر سپرده‌ام.

برداشت: امید خود را مانند شترهایی با گردن بلند به بلندای صداهای خوش، گسترش بده؛ زیرا من در گمان بسته‌ای زندگی می‌کنم.

برداشت: عمر من مانند یک جسد به هوس‌های بی‌معنا و بیهوده می‌گذرد و من به دور از آن، رنگ و لعاب زندگی را در یک فضای بسته و محدود حفظ کرده‌ام.