غزل شمارهٔ ۲۴۸

برداشت: چشمم را در نظر رنگ و زیبایی لب و چهره‌اش مشغول می‌کنم، آن‌قدر برایش ارزش قائل هستم که علاوه بر جانم، دارایی‌ام را هم تقدیم او کنم.

برداشت: او کعبه‌ی وجود من و عید خوشحالی‌ام است. جان و دل خود را هر سال برای او قربانی می‌کنم.

برداشت: از آنجایی که من به فیض الهی و لطف خداوند به این موفقیت‌ها و دستاوردها رسیده‌ام، باید با شکرگزاری و سپاسگذاری از این نعمت‌ها دور کعبه طواف کنم.

برداشت: عزیزم، ای کاش همچون سوارکاری ماهی در جاده بیفتی تا من با اشتیاق، به تو خدمت کنم و عشق و محبت را در دل خود حس کنم.

برداشت: مثل اینکه شترم مانند ماه بر بلندی‌هاست، نام چرخ مشتری را به شکلی نامناسب برمی‌زنم.

برداشت: گاو چموش و زیبایی که بر یال خود ایستاده، من نیز در لحظه‌ای که او را می‌بوسم، هم به پای او توجه می‌کنم و هم به یالش.

برداشت: گاهی رشتهٔ جان را به کنترل خود درمی‌آورم و گاهی زینت‌های چهره‌اش را زینت فرم می‌زنم.

برداشت: اگر دل من بسوزد، بادهای بیابانی می‌تواند روحیه‌ام را شاد کند، زیرا از لب و خال او لذت می‌برم.

برداشت: هرچند که او اندک و کوچک است، اما اگر بپذیرد، نامش را به اندازه‌ای بزرگ می‌کنم که به اندازه مثقال درخشان و ارزشمند باشد.