غزل شمارهٔ ۲۴۷

برداشت: ما جان خود را به تو تقدیم می‌کنیم و اگر امکانش باشد، تمام دنیا را نیز برای تو می‌فرستیم.

برداشت: زندگی انسان و ارزش آن به اندازه‌ای ناچیز است که نمی‌توانیم این همه نداشته‌هایمان را در مقابل تو قرار دهیم.

برداشت: ما هیچ کمکی از تو نگرفته‌ایم، در حالی که جان‌های زیادی را به خاطر تو فدای می‌کنیم.

برداشت: در ارزش لعل تو چه چیزی می‌تواند به اندازه آن باشد، حتی اگر هزار کان طلا هم بفرستیم.

برداشت: اگر به خاطر محبت و دوستی، دندان سگ‌های شما را بپذیریم، پس ما هم روان‌مان را به سمت شما می‌فرستیم.

برداشت: ما این جسد را که در آخور پاسبان قرار دارد، به جلو می‌کشیم.

برداشت: ما به خاطر هر عذری که به تو ارائه می‌دهیم، آماده‌تریم، حتی اگر ستاره‌های آسمان را برایت بیاوریم.

برداشت: هر لحظه برای تو داستانی تازه می‌سازیم و در هر زمانی پیام‌هایی برای تو ارسال می‌کنیم.

برداشت: چشم نیز متعلق به توست، پس بگذار تا پرنده را به لانه‌اش بفرستیم.

برداشت: خاقانی دارای گنجینه‌های بی‌نظیری از شعر و اندیشه است که هر کدام از آن‌ها را به راحتی و بدون هیچ هزینه‌ای به تو تقدیم خواهیم کرد.