غزل شمارهٔ ۲۴۵

برداشت: زمانی که سخن تلخی به زبان می‌آوری، تو را بر این می‌نامم که با من دشواری می‌کنی؛ اما اگر کار به جان من کشیده شود، تو را دیگری می‌نامم.

برداشت: غم و درد خودم را به من بده تا بتوانم عمر خوشی را برای تو بگویم. خاک وجودم را نَشر کن تا بتوانم مانند یک تاج بر سرت بگذارم.

برداشت: چشم‌ها و چهره‌ام به خاطر تو هم رنگ اشک و هم رنگ کبود است؛ از این پس هنرت را همانند عیسی، که رنگ‌ها را زیبا می‌کند، می‌خوانم.

برداشت: وقتی غم تو به سراغم می‌آید، به آغوش درد تو پناه می‌برم و به سراغ کوی تو می‌آیم و از در و دیوار بر تو ناله می‌کنم.

برداشت: به خاطر اینکه می‌دانم تو از این صحبت‌ها چیزی نمی‌فهمی و نتیجه‌ای نمی‌گیری، دیگر سکوت می‌کنم و چیزی نمی‌گویم.

برداشت: گفتی زمانش که برسد، کار ترا بهتر می‌کنم. فریبم مده تا ترا بازی دهنده نخوانم.

برداشت: از مشکلات و دردهای خاقانی ناخواسته بی‌خبرم، وای بر من! می‌دانم که اگر ندانسته درباره‌ات صحبت کنم، ممکن است نتوانی در خط کسی به درستی قرار بگیری.