غزل شمارهٔ ۲۴۴

برداشت: تو از من می‌پرسی که چه خیال و آرزویی در سر دارم؛ من فقط عشق او را در دل دارم و تمام خواسته‌ام این است که به خاک پای او برسم و آرزوی نزدیک شدن به او را دارم.

برداشت: اگر بین جان من و او تفاوتی ایجاد کنم، دل من کافر می‌شود. در آن صورت، جایی که او باید باشد را در درون خودم می‌شناسم، زیرا جان من را به جای او قرار داده‌ام.

برداشت: اگر او از برکت‌های عمومی‌اش مرا با محبت بپذیرد، دیگر نگران نیستم که چطور مانند افراد خاص از نظرش مورد قبول واقع می‌شوم.

برداشت: اگر دل آدمی در غم کسی گم شود، چه کاری از دستش برمی‌آید؟ بگذار دل بگرید و احساسش را آزاد کند؛ من چه کسی هستم که نگران دل باشم و به آن اهمیت دهم؟

برداشت: اگر از هر مویی بپرسی که به کجا مرتبط است، صدایی به تو می‌رسد که می‌گوید من تا زمانی که به او فکر می‌کنم، به همین خاطر زنده‌ام.

برداشت: به خاطر جان او، که جانم به خاطر او به درد آمده است، خوشحالم که دارویی برای درمان جان خود دارم و آن هم در افزایش درد جان اوست.

برداشت: زلف او مانند آتش سرخی به من حمله‌ور شد و من می‌دانم که در گردن خود، کمند زلفی دارم که مانند دودی آرامش‌بخش است.

برداشت: اگر صد جان خود را برای او فدای کنم، باز هم شرمنده‌ام که این هدیه‌ی ناچیز به پای او می‌افکنم.