غزل شمارهٔ ۲۴۲

برداشت: یارم به میدان وفا با حالتی آمد که من می‌پسندم، و عواطف و آرزوهایم نیز به شکلی درآمد که من می‌خواستم.

برداشت: از دفتر فال امیدم، چنین پیش آمد که من از قسمت خود، طرحی را جستجو کردم و آن طرح به گونه‌ای بود که مطابق خواسته‌ام بود.

برداشت: امروز دوستانم به خاطر لطف خدا از من قدردانی می‌کنند، زیرا به گونه‌ای پیش آمد که به خواست من دل و عشق من به یارم شکل گرفت.

برداشت: چه تصویری است که سرنوشت برای من رقم زده است، تا بر پیراهن عمرم زخمی بگذارد. این حادثه به گونه‌ای پیش آمده که من می‌خواهم.

برداشت: این یک تله یا دام است که سرنوشت برای من به وجود آورده. گویی که همانند آهو کسی آماده است تا به یک‌باره من را به دام بیندازد. کلام من به گونه‌ای است که خودم خواسته‌ام آن را بیان کنم.

برداشت: عشقی که در دل من شکل گرفته، به وضوح و زیبایی بر دو کعبه دل من نقش بسته است. این نقش و تصویر از وصالی که تجربه کرده‌ام، آن‌چنان عمیق و دلنشین است که من خواهان آن هستم و می‌خواهم همچنان در این حالت بمانم.

برداشت: ای دل، سر خود را به زمین بگذار و چهره‌ات را به سوی آسمان بلند کن، زیرا آن ماهی که سرش در آسمان است، به گونه‌ای به من نزدیک شده که من می‌خواهم.

برداشت: در جستجوی وصال محبوب، اشک‌های باران‌گونه‌ام را به آسمان می‌فرستادم، اما اکنون که چیزی نیافتم، آنچه که باید اتفاق بیفتد برایم به گونه‌ای پیش می‌رود که خودم می‌خواهم.

برداشت: چگونه می‌توانم عذر و بهانه‌ای بیاورم که زبانم را باز کنم؟ مثل بلبل که آن‌قدر به گل‌برگ بدون خار خوش آمدم که می‌خواهم صحبت کنم.

برداشت: جهان به خاطر این وجود دارد که مانند عیسی روح را پرورش می‌دهد. داروی جان من به گونه‌ای آمده که مورد نیازم را برآورده کند.

برداشت: خاقانی را سر حال بیاور و کاری کن که آب به بازار برسد. یعنی باید طوری شود که آب به اندازه‌ای که می‌خواهم به بازار بیفتد.