غزل شمارهٔ ۲۳۸

برداشت: زمانی که نام تو را بر زبان می‌آورم، حس زندگی و شادابی در وجودم حس می‌شود.

برداشت: تا زمانی که لب‌های من خاک پای تو را می‌بوسند، هر لحظه از لب‌هایم بوی زندگی و جان می‌وزد.

برداشت: اگر به آسمان پا بگذارم، پیش تو سرم را به خاک پای تو می‌سایم.

برداشت: تا زمانی که پرنده‌ای زیبا را بخوانی، هر لقمه‌ای که به دل می‌چسبد، به مانند استخوان سخت و دشوار می‌شود.

برداشت: از این فضای پُر از غم رها شوم، زیرا آرزو دارم به سرپناهم برسم.

برداشت: عشق تو مانند ثمره‌ای است که ارزش دارد، حتی اگر در طول زندگی‌ام زیان ببینم.

برداشت: من در جمع عاشقان، به مانند یک کاسب و تاجر معانی و مفاهیم وارد شده‌ام.