غزل شمارهٔ ۲۳۷

برداشت: گفتم دیگر بس کن، من نه خاک تو هستم و نه یک وسیله‌ای مثل تفنگ؛ من مانند آب هستم که به تو علاقه‌مندم.

برداشت: لبان تو همچون مهره‌ای از افعی است، زهرش مرا نمی‌ترساند. ای گوزن، بدان که من به تریاک تو وابسته نیستم و زنده نمی‌مانم.

برداشت: می‌گوید که هجرت برای او تلخ است اما خوش‌دلی‌اش حقیقتی است که به او تعلق دارد و او به خاطر این موضوع، دلی بی‌باک و شجاع دارد.

برداشت: من آنقدر در دل خود غم و ناراحتی دارم که مانند غنچه‌ای بسته شده‌ام؛ هنوز نتوانسته‌ام به شکوفه بپردازم. همچون بید در مرز بین شکفتن و نگریستن به سرو خوش‌چهره تو، در حال انتظار و تردید هستم.

برداشت: آرزو را بر خاک می‌بری (ناچیز می‌شماری) که از آب و هوا گزند نبینی. با من ببر، که عاشقانه خاک تو هستم.

برداشت: زمانی که قفل محبت را از دل برداری، ای پادشاه، من نیز کلید گنجینهٔ احساسات عمیق تو خواهم بود.