غزل شمارهٔ ۲۳۶

برداشت: این خود چه حالتی است که من در آن وابسته به او هستم، و این خود چه مصیبت و بلایی است که من به زیر سلطه و تسلط او قرار دارم.

برداشت: او به طور مداوم با زلف خود بر غم من می‌تازد و من نیز دل شکسته‌ام، زیرا شکسته شدن من در اثر شکستن اوست.

برداشت: هر شب به سمت کوی تو می‌روم و با صدای بلند شکایت می‌کنم، یعنی اینکه به عشق تو مست و سرخوش شده‌ام.

برداشت: یک شب، فرستاده خیال تو مرا به وصال رساند، در حالی که من در مقابل قامت بلندت مانند سایه‌ای کم‌ارتفاع جلوه می‌کنم.

برداشت: همانا که صبح صادق سخن چین بوده است وگرنه، این داستان از کجا آمد که من همنشین او بوده‌ام؟.

برداشت: خبر عشق من در شهری منتشر شد و شاهی که به عشق آگاه است، متوجه حال من شد. من پرستنده و علاقه‌مند او هستم.

برداشت: من مانند خاقانی هستم که مرگ برای من از زندگی خوشایندتر است، زیرا اگر وجود نداشته باشم، دیگر کسی نمی‌داند که هستم.