غزل شمارهٔ ۲۳۲

برداشت: ای مردم، به فریاد ما برسید که در سختی‌ها افتاده‌ایم. ما به یاری شما نیاز داریم چون دل‌مان از امید و دوست‌داشتن خالی شده است.

برداشت: ما از مسیر راهنمایی او عقب مانده‌ایم و از جمعی که در کنار او هستند جدا شده و بار و مسئولیت خود را زمین گذاشته‌ایم.

برداشت: در آغاز زندگی دیدی که چه سرنوشتی برای ما رقم خورده است، حالا به درگاه پروردگار نگاه کن و ببین که ما چقدر درمانده و ناتوان شده‌ایم.

برداشت: من از صبر و تحمل فاصله گرفتم و اکنون در میانه راه، با غباری که باقی مانده، دست‌و‌پازن می‌زنم.

برداشت: در زمان سختی‌ها و مشکلات، همچنان امتحان می‌دهم و در حقیقت، ما در آتش آزمایشات قرار گرفته‌ایم، به خاطر ارزش و شخصیت او.

برداشت: ای کاش که دوستم از دستم نمی‌رفت، اکنون که در موقعیتی خطرناک گرفتار شده‌ایم.

برداشت: خاقانی عزیز سخن، من جایگاه والایی داشتم، اما ای افسوس که در نهایت چه بر سر من آمده است که به خفت و ذلت سقوط کرده‌ام.