غزل شمارهٔ ۲۳۱

برداشت: در مسیر عشق تو، جانم را فدای تو می‌کنم و کلاهم را بر زمین می‌گذارم و سرم را به کلاهم می‌زنم.

برداشت: اگر عشق تو بر دل عاشقان سایه افکند، من به عنوان خراج، زیبایی تو را به آفتاب و ماه هدیه می‌زنم.

برداشت: اگر به تدریج با حملات بی‌رحمانه‌ات مرا آزار دهند، با وجود اینکه دردی که می‌کشی سخت است، من به خاطر این درد از تو گله‌ای ندارم.

برداشت: اگر برای رسیدن به باغ وصال تو، شرط من این باشد که یزید (شخصیتی منفی) بیاید، من هزار درخت طوبی را در کنار یک گیاه کوچک قرار می‌دهم.

برداشت: آه من به آسمان می‌رود و در دل آن دری را می‌گشاید. منظورم از این آه، خود تو هستی که در کنار آه من قرار داری.

برداشت: اگر بتوانم به تو خدمت کنم، لب من چه لذتی خواهد داشت که با بوسه‌ات تماس پیدا کند، وای از اینکه چقدر زیبا خواهد بود.

برداشت: من به خاطر عشق تو، می‌خواهم به خط سیاهی که بر جام عشق تو نوشته شده، سر بگذارم و به آن خط احترام بگذارم.

برداشت: گدای کوی تو، خاقانی است. دستور بده که این گدا را با نشان پادشاهی مزین کنم.