غزل شمارهٔ ۲۳۰

برداشت: ای دل، بیدار باش، که ما جشنی برپا کرده‌ایم مثل مغ‌ها، از کوه، مقداری شراب به عنوان قبله ساخته‌ایم.

برداشت: دختران زیبا و پرشور، مانند آتشی به لبان آب، به زمین آمدند و ما در تلاش بودیم تا نقشه‌ای برای کاری که با آب انجام می‌دهیم بکشیم و همه چیز را به هم مرتبط کنیم.

برداشت: ای خواجهٔ جان، باید مانند یک راهب به پیوستگی و نظم ادامه دهی، زیرا ما با بستن دامن و نوشیدن شراب، این مجلس را دچار تحولی کردیم.

برداشت: ساقی ما کشتی‌ای داشت و ما با تمام وجود در عمق دریا قرار گرفتیم، انگار که از دریا زندگی‌مان مسیر جدیدی ساخته‌ایم.

برداشت: کشتی ما برای عبور از دنیا تلاش می‌کند، اما به مدت یک هفته حتی سوزن عیسی هم باعث شد که لنگر بزنیم و توقف کنیم.

برداشت: در زمانی که به محل پرشوری وارد شدیم، با دست‌های خوشبو و معطر خود سجاده‌ای از موهای معشوقه‌مان آماده کردیم.

برداشت: بر چهره‌ی زیبا و دل‌فریب سلیمان، فرشتگانی را فرستادیم و مهر و محبت را با اشک‌هایی که به خاطر داود جاری شد، ایجاد کردیم.

برداشت: غم و اندوه دنیا را نمی‌توان با دل تحمل کرد، بنابراین ما با شراب پاک، دل را از این غصه‌ها آزاد کردیم.

برداشت: خاقانی در مجلس نشسته بود و ما با بویی که از یک جرعه نوشیدنی به هوا برخاست، فضای او را معطر کردیم.