غزل شمارهٔ ۲۲۵

برداشت: هرچند که به خاطر جاذبه و زیبایی‌ات در captivity هستم، اما از مسیر تو قدمی عقب نمی‌کشم.

برداشت: من جراحت‌های ناشی از دندان‌های تو را همچون سپری از دل برمی‌دارم تا بدانی که با تو مانند تیر راست و مستقیم هستم.

برداشت: تو هم دشمن من هستی و هم شفیع من، پس از تو به که از تو شکایت کنم، زیرا که من از تو به ظلمی که به من کرده‌ای، هیچ راه فراری ندارم.

برداشت: من به خاطر عشق تو به شدت دچار سختی و درد شده‌ام، به طوری که حتی اگر عافیت و آرامش به من بدهی، نمی‌خواهم آن را قبول کنم.

برداشت: بدون تو، مانند شمعی هستم که شب را به زنده‌داری می‌گذرانم، اما وقتی صبح دم دمیده می‌شود، مرگ را با تمام وجود احساس می‌کنم.

برداشت: عشق تو میلیون‌ها درد و اندوه را در دل من به وجود آورده است، و ناله‌ای که از دل برمی‌آید، همانا آهنگ سوگواری و غم است.