غزل شمارهٔ ۲۲۲

برداشت: چقدر دیگر باید در ظلم و ستم زندگی کنم و مانند سایه‌ای بدون وجود خودم باشم؟

برداشت: گوشه‌گیر و خاموش هستم، مثل نایی که در گلویم مانده و نمی‌توانم صحبت کنم، به شدت ناراحتی و ظلم را احساس می‌کنم.

برداشت: به من انصاف بده، چرا نباید شکایت کنم؟ چون هیچ وقت از کسی انصاف ندیده‌ام.

برداشت: چند بار باید به خاطر مشکلات یا دردسرهایی که بر اثر دیگران به من وارد شده، احساس ناراحتی کنم؟

برداشت: تا کی در پی آبدست گرفتن برای هر فرو مایه‌ای باید مانند ابریق قدم خمیده باشد؟ (در گذشته–که روشویی و آب لوله کشی نبود–پیش و پس از خوردن غذا یکی خم می‌شد و برای دیگران با آفتابه و لگن آبدست میگرفت تا دستشان را بشویند.)

برداشت: تا کی باید مانند ترازویی باشم که به نیرویی در گردن خود آویزان شده است؟

برداشت: می‌خواهم مانند پرنده‌ای آزاد و با زبان خود بیان کنم، تا بتوانم به درستی و با دقت آنچه را که انتخاب کرده‌ام، بیان کنم.

برداشت: زمانی که صبح می‌شود و حقیقت به روشنایی می‌آید، من هم باید به گونه‌ای سخن بگویم که نشان‌دهنده راستی و صداقت من باشد، حتی اگر مجبور شوم زبان خود را مدیریت کنم و از حرف‌های بیهوده دوری کنم.

برداشت: به نظر می‌رسد که از غم و اندوهت دیگر به تلاطم و ناله نپرداز، چراکه به این نصیحت بسیار گوش داده‌ام.

برداشت: در میان اعتراض و شور و هیجان ابر و دریا نمی‌توانم به آرامش و سکوت بنشینم.

برداشت: من خاقانی دلفکارم و این درست است که نباید شوخی کنم یا به راحتی بگذرم.