غزل شمارهٔ ۲۱۴

برداشت: من در طول زندگی وفای واقعی پیدا نکردم و از سرنوشت نامساعد، هیچ شادی و روشنی نصیبم نشد.

برداشت: نشد که بر صفحهٔ شطرنج روزگار قمار ببازم و او را برای دو نقش فریبکار نبینم. (احتمالا منظور از «دو نقش»، بد و خوب آوردن در قمار باشد)

برداشت: من نمی‌دانم چه خبر است و چه می‌شود، اما می‌دانم تا زمانی که من هستم، مشکلات و موضوعات روزگار حل و فصل نخواهد شد.

برداشت: سایه‌ای همواره در کنارم است و صدای ناله‌ای همراهم دارد. به جز این دو، هیچ لطف و محبتی را در این دنیا نیافته‌ام.

برداشت: ای نور چشمانم، تو سایه منی و ای صدای دل که در تنهایی همچون تو را نیافته‌ام.

برداشت: من از دوستان خود امتحان‌های زیادی کرده‌ام و هیچ‌کس را در زمان وفاداری و تعهد پیدا نکرده‌ام.

برداشت: از این پس، به دنبال وفا و عهدی در دنیای بیرون می‌گردم، زیرا در دنیای درون هیچ‌گونه جایی برای آن نیافتم.

برداشت: بر سینه‌ام مانند شاخ، پارچه‌ای شبیه به شانه می‌زنم، زیرا هیچ سینه‌ای را پیدا نکردم که بوی محبت و رضایت را به همراه داشته باشد.

برداشت: مدت زیادی است که مردم از وجود خود خداحافظی نکرده‌اند، زیرا هنوز زمانی نگذشته که من آسیب یا بی‌عدالتی را تجربه نکرده‌ام.

برداشت: در باغی که به یاد سال‌ها و فصل‌ها است، متوجه شدم که میوه‌ها را جستجو کرده‌ام، اما نتوانسته‌ام به هیچ گیاهی دست پیدا کنم.

برداشت: از آن غذاهایی که در دیگ سلامتی پخته می‌شود، خوشمزه‌تر از فقر نیست و من از آن هیچ ابایی ندارم.

برداشت: بر روی زخم‌ها، زمانی که سختی‌های زندگی به آنها ضربه می‌زند، دارویی بیشتر سازنده و مؤثر از صبح را پیدا کردم.

برداشت: ای خاقان، بگویید و ناله کنید، چرا که در این روزگار خوش، هیچ صدایی بهتر از ناله‌های تو نشنیدم.