غزل شمارهٔ ۲۱۳

برداشت: نه می‌توانم از عشق تو روی بگردانم، و نه می‌توانم به قدری در این عشق غرق شوم که احساس کنم از حقیقت زندگی دور شده‌ام.

برداشت: من تمام وجودم را در جستجوی تو فدای می‌کنم، تا شاید تو را پیدا کنم، اما هرگز نمی‌توانم.

برداشت: به خاطر فریادهایی که از دل برای تو سر می‌زنم، هر جایی که به عبادت می‌روم، مانند آتشکده‌ای شده که از ناراحتی و دلتنگی سینه‌ام شعله‌ور است.

برداشت: من به خاطر عطر وجود تو مانند بادی هستم که به تو می‌وزد و برای حفظ یاد تو، خواب را برای خود به عنوان دشمن می‌دانم.

برداشت: اگر در دل می‌خواهی بر من حکم کنی، این را بدان که من نمی‌توانم زجر و آزار تو را تحمل کنم. پس دست از اذیت و بی‌رحمی بردار، زیرا من طاقت این خسارت را ندارم.

برداشت: نمی‌توانم به تو بپیوندم، زیرا ناچار از دل شکسته‌ای هستم که مانند دل خاقانی زخم‌ها و ناامیدی‌های زیادی دارد.