غزل شمارهٔ ۲۱۲

برداشت: صبحی که در انتظارش هستم، بار سنگین شب را بر دوش کشیدم و در مسیر سختی‌ها و مشکلات، زحمت‌های زیادی را تحمل کردم.

برداشت: تاب و تحملم کم شد تا صبح فرا رسید، زیرا از کاروان غم و اندوه، به زودی بیرون آمدم.

برداشت: من به هیچ تدبیری نمی‌گذارم جانم را از دست بدهم و تا روز روشن منتظر می‌مانم، چقدر شگفت‌انگیز است که این احساس را تجربه کردم.

برداشت: منتظر صبح بودم و به خاطر این امید، شب را زنده ماندم.

برداشت: دارم به خاطر زیبایی چشمان میگون احساس بی‌تابی می‌کنم، بدون این‌که باده‌ای بنوشم که مرا خوشحال کند.

برداشت: صبح زود، با عطر گلاب و قطرات شبنم، این دردی را که در طول شب متحمل شدم، تسکین بده.

برداشت: با تیر و کمان عشق، کمانم را کشیدم و از دل سنگینم، شعله‌ای بر افروختم.

برداشت: من با وجود اینکه کمان را به سمت چپ کشیدم، تیرم به هدف درست و با دقت نشانه گرفته و اصابت کرده است.

برداشت: لبم از بس که شوق و احساسات درونم را بیان کردم، پر از زخم و نشانه شد.

برداشت: می‌گویند که لب‌های تو چگونه شده است. من به این دلیل این را می‌گویم که تب دارم و نمی‌توانم به درستی صحبت کنم.

برداشت: من به دنبال چیزی بودم و نتوانستم آن را پیدا کنم، پس از جستجو و تلاش برای به دست آوردن آن، از جستجو دست کشیدم.

برداشت: با سبک و سیاق شاعران بزرگ، نامستندات و شگفتی‌های جهان را به تصویر کشیدم.