غزل شمارهٔ ۲۰۸

برداشت: وقتی که لبخند می‌زنم، اثری که بر روی لبانش می‌گذارم، مانند صدفی است که گوهرش را به نمایش می‌گذارد و رنگش شبیه به شکر و عقیق است.

برداشت: هر کدام از جادوگران بابل، به خاطر چهره‌ی زیبا و دلربای او، با چنگ و دندان به آن حُسن و زیبایی حسرت می‌خورند.

برداشت: اگر روح و دل اگر نمی‌توانستند همچون آهن قوی و استوار باشند، نمی‌توانستند ظلم و درد را مانند سنگ تحمل کنند.

برداشت: در سپیده دم، زهره از آسمان آواز می‌خواند و صدای دلنشینش همچون نغمه‌ای زیر چنگ به گوش می‌رسد.

برداشت: وقتی نگاه زیبا و فریبنده‌اش را به سمت دیگری می‌اندازد، همچون تیری که از کمان رها می‌شود، به آسانی از دل سختی‌ها عبور می‌کند و به هدف می‌رسد.

برداشت: لب او مانند لعل و شکر است، و این سوال است که اگر سرنوشتم تلخ و شور است، چرا سخنان او برای من شیرین و جذاب است، مانند زهر.

برداشت: لب او به مانند آب حیات است و دل من به دنبال سکندر و خضر است. اگر بتوانم به دستش برسم، ممکن است حالت دیگری پیدا کنم.