غزل شمارهٔ ۲۰۷

برداشت: عقل ما او را سلطان جان می‌داند و به همین دلیل، او را به عنوان روشنی‌بخش جهان معرفی می‌کند.

برداشت: همینکه نسرِ طائر لب خندانش را ببیند، او را طوطی شکر افشان می‌خواند. (به استناد لغتنامه دهخدا، «نسر طائر» یکی از «دو ستاره نسر» است که در فارسی به آنها «دو شاهین» می‌گویند.)

برداشت: هر کسی که زیبایی و جذابیت را در هم آمیخته ببیند، او را با نام نیکو می‌شناسد.

برداشت: تا زمانی که لب او را به عنوان لب نخوانی، مراقب باش که روح القدس او را جان می‌خواند.

برداشت: هر چیزی که در این دنیا وجود دارد، به خاطر تصور زیبایی او در چشمان ماست.

برداشت: هر کسی که کوچه و محله‌اش را دیده است، آن را به زیباترین صورت توصیف می‌کند و به آن مانند آسمان ارزش می‌دهد.

برداشت: کمترین توصیف او، خاقانی است که او را صاحب قرآن می‌دانند.