غزل شمارهٔ ۲۰۶

برداشت: هر دلی که به خاطر غم تو سوخته و به درد آمده، مانند آبی از دلش بیرون آمده است.

برداشت: هرچقدر که من با غم تو تلاش می‌کنم، رابطه‌ی آسمان و زمین هم در تلاش است و باز هم هیچ نتیجه‌ای به دست نمی‌آورند.

برداشت: دل من در دوری تو به شدت رنج کشید و جان داد، اما هیچ نشانه‌ای از درد و ناراحتی او نداشت.

برداشت: دور از تو، روزهای عمر من سپری شد و حالا خورشید زندگی‌ام در حال غروب و زرد شدن است.

برداشت: اگر در بابل شمعی بگذارند، من آن را به وزش باد سردش منتقل می‌کنم.

برداشت: در عشق تو، چنان شتابان و تند می‌روم که نمی‌توانم به چرخش و گردش تو برسم.

برداشت: خاقانی را دریاب که دورانش به پایان رسیده و دیگر کسی مثل او وجود ندارد.

برداشت: به ویژه اینکه در میان تمام چیزها، مانند آفتاب درخشان و بی‌نظیر است.